[ « 9 » اللَّهُمَّ إِنِّي أَتُوبُ إِلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا مِنْ كَبَائِرِ ذُنُوبِي وَ صَغَائِرِهَا وَ بَوَاطِنِ سَيِّئَاتِي وَ ظَوَاهِرِهَا وَ سَوَالِفِ زَلَّاتِي وَ حَوَادِثِهَا تَوْبَةَ مَنْ لَا يُحَدِّثُ نَفْسَهُ بِمَعْصِيَةٍ وَ لَا يُضْمِرُ أَنْ يَعُودَ فِي خَطِيئَةٍ « 10 » وَ قَدْ قُلْتَ - يَا إِلَهِي - فِي مُحْكَمِ كِتَابِكَ إِنَّكَ تَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِكَ وَ تَعْفُو عَنِ السَّيِّئَاتِ وَ تُحِبُّ التَّوَّابِينَ فَاقْبَلْ تَوْبَتِي كَمَا وَعَدْتَ وَ اعْفُ عَنْ سَيِّئَاتِي كَمَا ضَمِنْتَ وَ أَوْجِبْ لِي مَحَبَّتَكَ كَمَا شَرَطْتَ « 11 » وَ لَكَ - يَا رَبِّ - شَرْطِي أَلَّا أَعُودَ فِي مَكْرُوهِكَ وَ ضَمَانِي أَنْ لَا أَرْجِعَ فِي مَذْمُومِكَ وَ عَهْدِي أَنْ أَهْجُرَ جَمِيعَ مَعَاصِيكَ ] خدايا ! در اين موقعيّتى كه هستم ، از گناهان بزرگ و كوچكم ، و پوشيده و آشكارم ، و از لغزش‌هاى گذشته و جديدم به سويت توبه مىكنم ؛ توبهء كسى كه با خود از گناه سخن نمىگويد ، و انديشه بازگشتن در عرصهء خطا را به خاطرش راه نمىدهد . اى خداى من ! در كتاب محكم و استوارت فرمودى : « بازگشت و توبه بندگانت را مىپذيرى ، و از گناهان گذشت مىكنى ، و توبه كنندگان را دوست دارى . » پس چنان كه وعده دادى ، توبه‌ام را بپذير و همان گونه كه ضمانت كردى از گناهانم گذشت كن ، و چنان كه شرط فرمودى محبّتت را بر من واجب گردان .